Πολλοί εκδρομείς θα συναντήσουν σήμερα την οικία Κοντού. Αυτό το όνομα ίσως να μη σας λέει κάτι, αλλά το δρόμο για το Νότιο Πήλιο, σε μία στροφή των Λεχωνίων, θα τη συναντήσετε. Είναι το λεγόμενο «στοιχειωμένο σπίτι» με όλες τις φριχτές ιστορίες και τους μύθους που το συνοδεύει. Η όψη του δεν έχει την παραμικρή σχέση με την τυπική αρχιτεκτονική του Πηλίου. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό μηχανικό Εβαρέστο ντε Κίρικο, πατέρας του ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο, που την ίδια εποχή κατασκεύασε τη σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει τον Βόλο με τις Μηλιές, αλλά και τους σταθμούς των τρένων των περασμένο αιώνα.
Η πρώτη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στο σπίτι ήταν η οικογένεια Κοντού, αφού ο Κοντός, που υπηρέτησε ως πρέσβης της Υψηλής Πύλης στη Βιέννη, εγκαταστάθηκε τα Λεχώνια αφού αποσύρθηκε. Από τότε, όπως φημολογείται, ξεκινά η κακοδαιμονία του σπιτιού αφού μία σαύρα, σύμφωνα με το μύθο, πέφτει στην καράφα με το γάλα και σκοτώνει τα τρία παιδιά της οικογένειας. Το ταφικό τους μνημείο στο νεκροταφείο του Βόλου, ενισχύει το μύθο αφού παρουσιάζει ένα τραπέζι, τρία καρεκλάκια και την καράφα στο τραπέζι. Μάλιστα, η σαύρα βρίσκεται πάνω στο χείλος της καράφας. Οι μύθοι συνεχίστηκαν πέρα από την πρώτη οικογένεια αφού, όπως ακούγεται κακοδαιμονίες έβρισκαν και τις άλλες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στο σπίτι.
Στην Κατοχή πάντως το οίκημα χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο της Γκεστάπο. Όντας πια κολαστήριο, πολλοί ήταν αυτοί που βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν εκεί. Το 1985 με απόφαση της Μελίνας Μερκούρη, η οικεία χαρακτηρίζεται διατηρητέα. Το 1999 αγοράστηκε από τον τότε Δήμο Αρτέμιδος, με Δήμαρχο των αείμνηστο Δημήτρη Αλεξόπουλο, από τους τελευταίους ιδιοκτήτες του, τους αδελφούς Χατζησταματίου με πίστωση 200 εκατομ. δραχμών. Στόχος του τότε Δήμου Αρτέμιδος ήταν το κτήριο να στεγάσει το Διαδημοτικό Πολυκέντρο Πολιτισμού, Ιστορίας και Υπηρεσιών του Δήμου.
Μαρία Μ. & Ιωάννα Β.
