Έξι Χαϊκού

Γεμίζει η γη
αδειάζουν οι ψυχές
με αγωνία...

Σαν καίει το φως
σκορπά γλυκά και διώχνει
το σκοτάδι

Όταν με κοιτάς
το φως ύπουλα γλιστρά
μες απ' τη γρίλια

Σήμερα, είπες,
κάτι απ' το χτες είδα
στα μάτια σου

Η πόρτα τρίζει
παγωμέν' η ανάσα
καίει στη σόμπα...

Χέρια στις τσέπες
ψάχνω φωλιά, μα βρίσκω
λύκους στις στέπες

Μ.Κ.

Περισσότερα...

Mr Clock " Το Κόκκινο Δάσος"

Mr Clock " Το Κόκκινο Δάσος"

Μετά από τόσο χιόνι δεν επιστρέψαμε στο σχολείο καθόλου από τις διακοπές τον Χριστουγέννων.

Έτσι αποφάσισα να "παίξουμε" με μερικούς γρίφους. Τη λύση πρέπει να προσπαθείτε να τη βρείτε μόνοι σας και φυσικά χωρίς βοήθεια!

Τρίτη απόγευμα και ο Μίστερ Κλοκ, όπως το συνήθιζε, βρισκόταν στη λέσχη για την καθιερωμένη παρτίδα σκάκι με τον καλό του φίλο, Σοφοκλή. Δεν πρόλαβε να στήσει τα πιόνια και το υπηρεσιακό του τηλέφωνο χτύπησε. Δυστυχώς έπρεπε να αναβάλει το παιχνίδι και να μεταβεί 50 χιλιόμετρα νότια της πόλης για την εξιχνίαση ενός μυστηρίου.

Ένα πτώμα είχε βρεθεί στο δάσος. Ο νεκρός ήταν ένας άνδρας γύρω στα είκοσι. Φορούσε μαγιό και μια μάσκα προσώπου με αναπνευστήρα.

Το παράξενο σε όλο αυτό ήταν ότι η κοντινότερη λίμνη βρισκόταν περίπου επτά μίλια μακριά και η θάλασσα εκατό μίλια μακριά.

Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος, με τέτοιον εξοπλισμό, εκεί και πώς πέθανε;

Απάντηση:

Το δάσος, στο οποίο βρισκόταν το πτώμα, είχε πάρει φωτιά. Έτσι, όταν ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο πήρε την εντολή να συμμετάσχει στην κατάσβεση, πήγε στην πλησιέστερη λίμνη και γέμισε νερό. Τυχαία, ενώ φόρτωνε, πήρε και τον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή κολυμπούσε στη λίμνη. Δυστυχώς, οι πιλότοι δε γνώριζαν το γεγονός και τον έριξαν στα έλατα μαζί με το νερό. Πέθανε επί τόπου.

Περισσότερα...

Φώτα

Και λούστηκε με φως ελληνικό
θείο φως ο ουρανός
κι οι γλάροι πέταξαν από πάνω τους το χιόνι
να υποδεχτούν τον παγωμένο βοριά
που σάρωνε τα πελάγη
ασβεστωμένα σύννεφα στον νότο στεφάνωναν
τα παχνισμένα βουνά
κι εσύ
σαν κι εμένα προσπέρασες τους άδειους δρόμους
τις φωτισμένες πολιτείες
με υπερφίαλο ενθουσιασμό
μ' εκκεντρικότητα και ύφος
εγκαταλείποντας στο έλεος της μέρας που αργοσβήνει
τα ολόφωτα παιδιά της...

6-01-2017

Μ.Κ.

Περισσότερα...

Χριστούγεννα!

Όξω πέφτει αδιάκοπα και πυκνό το χιόνι,

κρύα και κατασκότεινη κι αγριωπή η νυχτιά.

Είναι η στέγη ολόλευκη, γέρνουν άσπροι κλώνοι,

μες το τζάκι απόμερα ξεψυχά η φωτιά.

Τρέμει στα εικονίσματα το καντήλι πλάγι

και φωτάει στη σκυθρωπή, στη θαμπή εμορφιά.

Να η φάτνη, οι άγγελοι κι ο Χριστός κι οι Μάγοι

και το αστέρι ολόλαμπρο μες στη συννεφιά!

Κι οι ποιμένες, που έρχονται γύρω από τη στάνη

κι η μητέρα του Χριστού στο Χριστό μπροστά.

Το μικρό το εικόνισμα όλ' αυτά τα φτάνει,

μαζεμένα όλα μαζί και σφιχτά-σφιχτά.

Πέφτει ακόμη αδιάκοπο κι άφθονο το χιόνι,

όλα ξημερώνονται μ’ άσπρη φορεσιά

στον αγέρα αντιλαλούν του σημάντρου οι στόνοι,

κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει η εκκλησιά

Τέλλος Άγρας

Περισσότερα...